Sarı Vinç
3/4/2009
Müzeye çıkan dar sokakların birinde yürürken bir çocuğa ilişti gözüm. Sokağı doksan derecelik açıyla kesen bir aralıktan fırlayıvermişti önüme. Dört bilemedin beş yaşlarındaydı. O sırada yazılarımda betimleme eksikliğiyle ilgili problemlerimi düşünürken ansızın karşıma çıkan bu çocuğu gördüğüme sevinmiştim. İçimden tam da tasvir edilecek çocuk diyordum ki
“abla paran var mı?” sorusuyla irkildim. ‘Yok’ deyip, öylece yürüyüp gidemezdim yanından. Hem çocuğun tüm detaylarını görmek istiyor, hem de gerçekten neden bu halde olduğunu enteresan bir hazla merak ediyordum.
Aynı hizaya geldiğimizde önüne eğildim, dizlerimin üzerindeyken “ yok ki param” dedim. “Benim de” diye karşılık verdi, mahcup ve masum yüz ifadesiyle. Bunu öyle doğallıkla söylemişti ki bir an için gülümsedim.
“Neden para istiyorsun benden” diye sordum.
“Çikolata alacağım”
“Gel o halde, köşedeki bakkaldan alayım ben sana”
“Yok, ben kendim alırım” dedi burnunun ucuna kadar gelen sümüklerini içine çekerek.
“Niye canım olur mu hiç öyle, gel, en güzelini, hangisini istiyorsan ben alacağım” diye üsteledim.
“ Iıh. İstemem”
Bu ‘istemem’in altındaki şeyden adım kadar emindim ama yine de sordum;
“Kendin için istemiyorsun sen bu parayı. Babana mı götüreceksin yoksa?”
İki elinin parmaklarını birbirine dolayarak olduğu yerde bir süre sallandıktan sonra “ evet, parası yok babamın” diyebildi.
“Neden hasta mı baban, çalışamıyor mu?”
“Yok değil, çalışıyor ama ekmek parası getiremiyor eve, abla bir ekmek parası ver” derken sıkılmış gibiydi sorumlarımdan.
Aslında o kadar ezberletilmiş cümlelerle konuşuyordu ki ben sıkılmıştım bu durumdan. Üstelik sinirlerim de bozulmuştu onu bu şekilde, -yaşına başına, çocukluğuna bakmadan- sokaklarda dilenmeye zorlayan adama. Biz de çalışıyoruz, çok mu para kazanıyoruz sanki! Kimseye muhtaç olmadan yaşamaya mecbur hissediyoruz kendimizi, ayağımızı yorganımıza göre uzatmaya gayret ediyoruz. Kim bilir onun gibi kaç tane daha bebesi vardır evinde, yetmez tabii. Ne var el kadar çocuğu bu hallere sokarsın be adam. Başka iş gelmez mi elinden, hiç mi vicdanın yok!
Bu düşünceler aklımdan geçerken, babasının arka tarafta gizlenip bizi izlediği hissine kapıldım. Uzatmadan “hoşça kal, babana selam söyle” deyip ayrıldım yanından. Yüzüne, üzerindekilere biraz daha bakmak ve o cılız sesini bir süre daha istiyordum hâlbuki…
Birkaç adım yürüyüp yanına gelen kimse var mı diye merak ettim. Ve arkamı döndüğümde, elindeki sarı oyuncak vincini yere koymuş, ‘vuuf’ diye ses çıkartırken gördüm onu.
Bu yazıyı yazarken hatırladığım iri gözlerine süzülen ince kıvrık kirpikleri, yüzünde muhtemelen eliyle sürüp yanaklarına bulaştırdığı kurumuş sümük izleri, annesinin iki senedir yıkamayıp giydirdiği veya birinin verdiği kısa paçalı pantolonu, üzerlerine bastığı yırtık ayakkabıları ile bu pis ve sevimli çocuğun görüntüsü uzun zaman hafızamdan gitmeyecek gibi.
Oysa çocukluğunu ele veren portakal rengi tişörtü, dişlerinin arasında yuvarlayarak ağzından çıkan sözcükleri ve vincine haylaz neşesiyle efekt verirken ki o görüntüsüyle hatırlamak isterdim onu…
02.04.2009
Görüşler (yok) Sizin Görüşünüz Kalıcı Bağlantı
Aynadaki
4/3/2009
Tılsımıdır gözlerin aşkımın
Dudağında üç kuruşluk heveslerle karşımdayken
Panzehiri tüm kızgınlıklarımın…
Bu odada gördüğün bilenmemiş yalnızlığım, sırdaşı hayalin
Sadece sana doğan bir güneştir benim tenim
Affet beni sevgilim
Sarnıç gibi sakladı gözlerini yüreğim
Alazlanırken kimliğim vücudunda
Aklım başımın sınırlarını geçip çoktan fethetmiş oluyor çılgınlık surlarını
Onlarsa aynada seni gördüğüm için aklımdan şüphe ediyor
Evet, biliyorum söylememeliydim
Ahengi kaçmış bir korku saplanmasaydı içime, inan söylemezdim
Git dedim, gitmedi!
Haydi, sen boş ver onları sevgilim
Gidip yıldızlara sevişelim
Boşluklarımızı dolduralım birbirimizin
Damar damar aç kendini sen bana,
Benliğimden taşır beni
Yankıdır sesimde sesin
Gördüğüm masum aşığın sokaklarında gezelim
Bir durulsun şu türkünün mavi hırçınlığı
Tenindeki İstanbul'u dinleyelim.
D.Nazlıhan Ergin
Görüşler (yok) Sizin Görüşünüz Kalıcı Bağlantı
Favola
27/2/2009
Ezbere adımlarla başlıyor her aşk masalı
Karanlıkta toslamadan yürümek gerekiyor
Birbirinin aynı âşık ve âşık olunan kahramanları
Kimileri mutsuz sonlara gebe, mutlu pek azı
Dillenmemiş bir şarkı o kulağımda
Ayın şavkı bakir…
Okunmamış bir şiir elden avuçtan kayan
Bir yıldız yazgımda
“Be hey” de dalgaların durulsun deniz!
Durulsun da sureti görünsün sevgilimin
Kudursun kayalıkları yalayan yel
İsterse içime sokulsun
Söksün şafak, parçalansın gece lime lime
Dökülsün şavkı içime
Yalnızlık nidalarım toprağa gömülsün!
Dile dolansın aşkım
Kıyılarında şarkılarım duyulsun
Okunsun hece hece sevdam
Şavkı her yerden görülsün
Başlanmamış bir masaldı aşkım
Tütünümü bu defa İmralı’ya doğru sardım
Ne kaldıysa ona dair içimde
Şişeye koyup denize fırlattım
14.02.09
D.Nazlıhan Ergin
Görüşler (1) Sizin Görüşünüz Kalıcı Bağlantı
Parmak, hüzün...
13/2/2009
Hüzün
Loş ve boş sokaklarda kol gezen gece bekçisidir
Çatacak insan arar düdüğü cebinde, iki parmak arası kadar yakın…
Ah sevgili bu saatinde gecenin, ne arayım çıplaklığında
Kanırtıyor zaten dolunay sabundan etimi
Yak istersen tenimi, beyninin gaz odalarında
On dördü gibi ayın, su gibi olamadım ya.
Oysa senin güzelliğin aynadır kalbime
Çok günah işlesem de seni sevdiğim için, az yazılır amel defterime
Bense sayfalarca günahlarım seni şiirlerimde, kurmaca düşlerimle
Ah ne kötü bir şairdir şu içimdeki bencil!
Aslında sana en çok yakışan benim tenimdir
Ve önadımdır ünlü uyumuna inat, yakışır
Avunmaya muhtaç zavallılığımdır bu narsist tümceler
Çatlayan sesime gel, uykusuz ve yorgun düşersen gurbetin koynunda
Yalnızca o senin yoldaşındır, yandaşın.
Çok sular geçti bu yüz göstermeyen ayna ardından
Dudaklarım çiğnendi yolsuz ağızlarda sırılsıklam
Süründüğüm uyaksız rujların izi kalmadan
Çektim gittim habersiz dualardan, rüyalardan
İşte bekçi çıkarttı eldivenini, üşüyen parmakları güne emanet
Hüzün hasretin sırdaşı,
En güzel anı, senin yüzün
Görüşler (2) Sizin Görüşünüz Kalıcı Bağlantı
İp Ucu
7/12/2008
Az sonra çığlıklar inecek şehre
Ayazında tekel kanyak içecek yine saçı sakalı bir, İstanbullu Robinsonlar
Gözü pek fahişelerin dilinden nasiplenecek mutsuz ‘adamlar’
Koyunlarındaki sevda otlarını ayıklayıp, iğneye iplik sokacaklar kör gözleriyle
Kadınların ağlamaktan helak olan gözleri şişecek ve çökecek avurtları
‘Çocuklar’ babalarını soracak uyku sersemi ve anneler başlarını okşayıp avutacaklar yine
Üveyik bakışlı acı, yarenlik edecek bulutlara
Avuçları kanlı, nasırlı, dudakları tütün sarısı
O adamlar…
Darağacına siyah-beyaz ve kırmızı çaputlar bağlayacak ‘gençler’, dilekleri düş ülkü
Sonrası sürgün-umut ve kan…
Anaların ağlamaktan helak olan gözleri şişecek ve çökecek avurtları
Babalar çocuklarını soracak...
Dualarını esirgemeyen tanrı soylular yapışacak yakalarına kaldırımların
Beyoğlu’ndan hesap soracaklar, efsunlayacaklar yalandan masumiyetlerini
Ekmek derdinde olan üç beş esnafı da iğdiş etmeye kalkacak din süvarileri
Muhalefet orduları karışacak işin içine, ekmeğine yağ sürdüklerinin farkında olmadan
Öyle bir ‘kargaşa’ çıkacak ki, kargaların hücumu yetmeyecek direnişe
Saatlerin göğsü daralacak, sıkışıp, kriz geçirecek
Borsa tavan yapacak, çanlar sadece ‘düşkünler’ için çalacak
Din ve devlet işleri birbirinize karışın, bırakın şiirimin yakasını!
Tevazu gösteren sokaklar geçiyorum,
Kimsesiz nazireler seçiyorum kendime göğün alacalığından
Alacağın olsun be dünya, bir insanlığına sahip çıkamadın
Seçim meydanların, bayrakların, flamaların, renk renk tabelaların var
Caddelerin ışıklı, süslü püslü, arabalı, mağazalı, fiyakalı
Peki, akan yollarının durağı yok mu, arka meydanları, açlıkları, orospulukları, fukaralıkları?
Üzerinden çok yıl geçmiş bir kaltak şimdi ‘zaman’
Yürekteki kirleri temizlese bile ağartan
Dile dolanan pembe simli bir şarkıda
Lavanta kokulu bir sabahta
Çapaklarıyla çıkagelen bir çocuk
Aynaya bakarken bile hatırlanmayan bir kimliği gözüne sokan
* Ey, iki adımlık yerküre
senin bütün arka bahçelerini
gördüm ben!
* Nilgün Marmara
D.Nazlıhan Ergin
Görüşler (2) Sizin Görüşünüz Kalıcı Bağlantı
16mm'de Şiir Aymazlığı
13/11/2008
Bazen kenarlarından birer santim boşluk bırakmak gerekir hayatın,
Çünkü şiir matbaasıdır yaşamın ve bazen kesim hatası yapabilir.
Çünkü şiir matbaasıdır yaşamın ve bazen kesim hatası yapabilir.
16mmlik formatta dönüyor filmim. Beynim tıkır tıkır işliyor Tanrı’ya şükür. Hatırlıyor yazıyorum, hatırlamakla kalmıyor, hissedip yaşıyorum. İşte bu sonuncusu kötü…
Benim beyaz perdem, seyirlik perdem; zarif kâğıtlarım.
Hayatın her anı şiirin konusu olabilir ama bazı anları sığdırmak çok zor şiire. Güzeli anlatırken derinleştirebilirsin istediğin kadar peki ya acıyı? Eğer kurgu değilse, acıyı büyütmek öyle dokunur ki insana. Bir daha yüzünü bile görmek istemezsin o şiirin.
O yüzden boşluk elzemdir hayatta, acıyı damıtıp biraz mutlu anılar serpiştirilmelidir. Yoksa insan delirir. Kimi zaman o boşluklarda çok hata yaparız ama elbet doğru sezilir. Ve belki de aslında o boşluklar acıları örtbas içindir, kim bilir?
Eğer şiir seni götürüyorsa bilmediğin yerlere, açıklamak istediklerini es geçebilir, bıçak gibi kesip atar boşluk bırakmazsan ve acılarınla defalarca yüzleştirir seni.
Çözülüyor turnusol kâğıdında tüm asitlerim, yüzüm kızarıyor. Sanrılarım ekşiyor. Gözlerim ağırlaşıyor, sadece uyumak istiyorum.
Hayır, bu gece değil!
Benim turnusol kâğıdım, asidimi bazımı ayıranım; beyaz kâğıtlarım.
Bazen onlardan bile saklıyorum olanı biteni, bu defa kalemim yapışıyor parmak arama.
Yeni sayfalar aralamak her zaman heyecan verir insana. Ama bir küçük noktayla işi biter kâğıdın, kirlenmiştir artık o, beyaz değildir. Korkuyorum kendi can acımla, onun canını acıtmaktan.
Sonra kalemin ucuyla kâğıdın ten uyumu tartışılır. Asla hemen ısınamazlar birbirlerine. Kâğıt her zamanki gibi misafirperver, kalemse nazlı ve kibirlidir. Hele benim kalemim öyle çalakalem, karalama sevişmelerden hiç hoşlanmaz. Doğacaksa doğacak o çocuk hemen bu gece.
Hayır, bu gece değil!
Aslında satırbaşı yapmayı da sevmez hiç, konuyu darağacına asmak gibi gelir ona.
Benim cellâdım, benim cabacım, benim ezicim, eziğim; güzel kalemim.
Hadi bi sevişin de göreyim!
D.Nazlıhan Ergin
01.08.08
Görüşler (2) Sizin Görüşünüz Kalıcı Bağlantı
Perspektif
12/11/2008
İsterse bu perspektif içine çekebilir bizi
Bir yoksul sığınabilir şimdi dudaklarına bu kentin
Bir fahişe, bir deli
Bir kedi...
İnan yetebilir şehir!
Yutabilir de, ıslaklığını bırakıp, tükürebilir de
Gök kuruyabilir ve rüzgâr tarayabilir kentin saçlarını
Bu grilik gidebilir güneşle
Bir karton, bir güneş
Bir kedi…
İnan yetebilir şehre!
D.Nazlıhan Ergin
27.07.08
Görüşler (yok) Sizin Görüşünüz Kalıcı Bağlantı
Dil Denizinde Balık Sözcükler
13/10/2008
Dil bir okyanus ufkun alabildiğine…
Görünmeyen sınırları olan, algılayabildiğimize dek
uzanan o güzel mavilik.
Sahip çıkılması ve kirletilmemesi gereken bir yaşam mucizesi o. Sözcükler de içindeki envai çeşit ve renkte balıklar. Şairlerse elbet balıkçılar oluyor bu durumda.
Her balıkçı kendi kıyılarını tanır. Olta mı kullanır, zıpkın mı, ağ mı onun bileceği iştir. Balıkların cinsini, ağırlığını o bilir. Eğer hep aynı kıyıdaysa atlar şiir takasına, açılır izleklerinin gücüyle maviliklere. Rast gele! Rüzgâr imgeleridir çünkü şairin. Onun gücüyle gider. Artık nereye eserse, oraya süzülür taka.
Kimi zaman hükmedemez, hiç bilmediği denizlere açılır. Bazen taka alabora olur, evdeki hesap çarşıya uymaz. Sırılsıklam olur, tuttuğu balıklarda, kendi de ziyan olur o denizde. Bazen de rast gelir işte sözcükler, güzel bir ziyafet verir dostlarına. Viya Viya!
D.Nazlıhan Ergin
03.08.2008
Görüşler (1) Sizin Görüşünüz Kalıcı Bağlantı
Git
5/10/2008
Bıçağın esmer yüzü
Teninin türküsü
Acının yareni
Volkanların külü
Git, bana çok erken bu sevmeler
Git daha vakit varken
Yaratamazsın külden bir aşk
Yalnızlıktan sevda doğuramazsın
Çağıramazsın geceyi gündüz diye
Tutulan nefsime türkü söyletemezsin
Git daha vakit varken
Git, bana çok erken bu sevmeler
D.Nazlıhan Ergin
25.07.08
Görüşler (1) Sizin Görüşünüz Kalıcı Bağlantı
Anma
27/9/2008
...
Ve Nurhak'ın mahçup yanaklarına
Kızıldere'nin kirli akışına asılan
inadıyla kendini zehirleyen bir çayanla
unuttuğumuz, cesaretli bir süngü ucu, sinan!
D.Nazlıhan Ergin
29.05.2008
Görüşler (3) Sizin Görüşünüz Kalıcı Bağlantı